पुन्हा एक रविवार आला,
शांतता अगदी जवळ भासते.
जड विचारांत बुडत जातो,
कारण मी तुझ्यासोबत नाही.
आपल्या मधली ही दूरवाट
जणू पारच करता येणार नाही.
ती मला आत खोल ओढून घेते,
आणि मी काहीच करू शकत नाही.

जर आपण हे पावले टाकू शकलो,
अर्ध्या रस्त्यात भेटू शकलो…
आशा अंधार दूर करू शकते,
आणि उपचार सुरू होऊ शकतात.
जर आपण एकमेकांचे हात धरले,
तर हा दु:ख हळूहळू विरून जाईल.
एक नवा काळ आपल्याला सापडेल,
आणि प्रेमाची सुंदरता जिंकेल.

आपण इतके दूर उभे आहोत,
लोकांच्या कितीतरी गोष्टी ऐकतो—
करुणेच्या देवाबद्दल,
ज्याला शतकानुशतके शोधलं जात आहे.
पण जर आपण तोच आत्मा जाणवला,
जो आपल्याला सगळ्यांना वेढून ठेवतो,
मग कसे काय
आपण द्वेषात हरवतो?
उत्तर तर अगदी जवळच आहे.

जर आपण हे पावले टाकू शकलो,
अर्ध्या रस्त्यात भेटू शकलो…
आशा अंधार दूर करू शकते,
आणि उपचार सुरू होऊ शकतात.
जर आपण एकमेकांचे हात धरले,
तर हे दु:ख हळूहळू विरून जाईल.
एक नवा काळ आपल्याला मिळेल,
आणि प्रेमाची शक्ती जिंकेल.

मला माहीत आहे—खूप कठीण आहे,
माफी मागणं
आणि आपल्या खरी गरजा सांगणं.
आपण इतके कठोर का आहोत?
दुसऱ्याची प्रत्येक गोष्ट चुकीची वाटते,
पण सत्याचे अनेक रंग असतात.
आपण इतके कठोर का आहोत—
कडू भांडणात अडकून?
आपण खरोखर कधी तयार होऊ?

आपण ही पावले टाकू शकतो,
अर्ध्या मार्गात भेटू शकतो.
आशा अंधार दूर करू शकते,
आणि उपचार सुरू होतील.
चल, आता हात पुढे करू,
जेणेकरून दु:ख हळूहळू निघून जाईल.
एक नवा काळ आपल्याला सापडेल,
आणि प्रेमाची सुंदरता पुन्हा जिंकेल.