Het is weer zondag, de stilte voelt zo dichtbij aan. Ik verdrink in zware gedachten, omdat ik niet bij jou kan zijn. Deze afstand tussen ons, die ondoordringbaar lijkt, ze trekt me naar beneden, niets wat ik voor ons doen kan.

Konden we maar stappen zetten, elkaar ontmoeten halverwege. Hoop kan de duisternis verdrijven, zodat de heling beginnen kan. Konden we elkaar de hand reiken, zodat deze pijn voorbijgaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.

We staan zo ver uit elkaar en horen vele verhalen, over een God van barmhartigheid, sinds jaar en dag gezocht. Maar als we dezelfde geest voelen, die ons allen omringt, hoe kan het dan, dat we ons in haat verliezen, het antwoord ligt zo dichtbij.

Konden we maar stappen zetten, elkaar ontmoeten halverwege. Hoop kan de duisternis verdrijven, zodat de heling beginnen kan. Konden we elkaar de hand reiken, zodat deze pijn voorbijgaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.

Ik weet, het is zo erg zwaar, om vergiffenis te vragen en te zeggen wat we nodig hebben. Waarom zijn we zo onbarmhartig? Elk woord van de ander klinkt vals, toch kent de waarheid vele kanten. Waarom zijn we zo onbarmhartig? Gevangen in bittere strijd! Wanneer zijn we daar eindelijk klaar voor?

We kunnen deze stappen zetten, elkaar ontmoeten halverwege. Hoop kan de duisternis verdrijven en de heling zal beginnen. We reiken elkaar nu de hand, zodat deze pijn voorbijgaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.

We kunnen deze stappen zetten, elkaar ontmoeten halverwege. Hoop kan de duisternis verdrijven en de heling zal beginnen. We reiken elkaar nu de hand, zodat deze pijn voorbijgaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.