Znów jest niedziela cisza wydaje się tak bliska. Tonę w ciężkich myślach bo nie mogę być przy tobie. Ta odległość między nami, która wydaje się nieprzenikniona, ciągnie mnie w dół, nic, co mógłbym dla nas zrobić.

Gdybyśmy tylko mogli postawić kroki, spotkać się w połowie drogi. Nadzieja może rozproszyć ciemność, aby mogło zacząć się uzdrowienie. Gdybyśmy mogli podać sobie ręce, aby ten ból minął, żeby znalazł nas nowy czas i wygrało piękno miłości.

Stoimy tak daleko od siebie i słyszymy wiele historii, o Bogu miłosierdzia, poszukiwanym od zawsze. Ale jeśli czujemy tego samego ducha, który nas wszystkich otacza, jak to możliwe, że zatracamy się w nienawiści odpowiedź leży tak blisko.

Gdybyśmy tylko mogli postawić kroki, spotkać się w połowie drogi. Nadzieja może rozproszyć ciemność, aby mogło zacząć się uzdrowienie. Gdybyśmy mogli podać sobie ręce, aby ten ból minął, żeby znalazł nas nowy czas i wygrało piękno miłości.

Wiem, że to bardzo trudne, prosić o przebaczenie i mówić, czego potrzebujemy. Dlaczego jesteśmy tak bezlitośni? Każde słowo drugiego brzmi fałszywie, przecież prawda ma wiele stron. Dlaczego jesteśmy tak bezlitośni? Uwięzieni w gorzkim sporze! Kiedy będziemy wreszcie na to gotowi?

Możemy postawić te kroki, spotkać się w połowie drogi. Nadzieja może rozproszyć ciemność i zacznie się uzdrowienie. Podajemy sobie teraz ręce, aby ten ból minął, żeby znalazł nas nowy czas i wygrało piękno miłości.

Możemy postawić te kroki, spotkać się w połowie drogi. Nadzieja może rozproszyć ciemność i zacznie się uzdrowienie. Podajemy sobie teraz ręce, aby ten ból minął, żeby znalazł nas nowy czas i wygrało piękno miłości.