კვლავ კვირაა,
სიჩუმე ისე ახლოს იგრძნობა,
მძიმე ფიქრებში ვიძირები,
რადგან შენთან ვერ ვარ.
ეს მანძილი ჩვენს შორის,
რომელიც გაუვალი ჩანს,
ქვემოთ მექაჩება,
არაფერია, რისი გაკეთებაც ჩვენთვის შემიძლია.

ნეტავ შეგვეძლოს ნაბიჯების გადადგმა,
შუა გზაზე შეხვედრა,
იმედს შეუძლია სიბნელის განდევნა,
რათა განკურნება დაიწყოს.
ნეტავ შეგვეძლოს ხელების ჩაკიდება,
რათა ეს ტკივილი გაქრეს,
რომ ახალმა დრომ გვიპოვოს
და სიყვარულის სილამაზემ გაიმარჯვოს.

ჩვენ ერთმანეთისგან ასე შორს ვართ
და ბევრ ამბავს ვისმენთ,
მოწყალე ღმერთის შესახებ,
რომელსაც უხსოვარი დროიდან ეძებენ,
მაგრამ თუ ერთსა და იმავე სულს ვგრძნობთ,
რომელიც ყველას გარს გვაკრავს, როგორ შეიძლება,
რომ სიძულვილში ვიკარგებოდეთ,
პასუხი ასე ახლოსაა.

ნეტავ შეგვეძლოს ნაბიჯების გადადგმა,
შუა გზაზე შეხვედრა,
იმედს შეუძლია სიბნელის განდევნა,
რათა განკურნება დაიწყოს.
ნეტავ შეგვეძლოს ხელების ჩაკიდება,
რათა ეს ტკივილი გაქრეს,
რომ ახალმა დრომ გვიპოვოს
და სიყვარულის სილამაზემ გაიმარჯვოს.

ვიცი, ძალიან ძნელია
პატიების თხოვნა
და იმის თქმა, რაც გვჭირდება,
რატომ ვართ ასე დაუნდობლები?
სხვისი ყოველი სიტყვა მცდარად ჟღერს,
თუმცა სიმართლეს ბევრი მხარე აქვს,
რატომ ვართ ასე დაუნდობლები,
მწარე დავაში დატყვევებულნი.

როდის ვიქნებით ამისთვის ბოლოს და ბოლოს მზად?

ჩვენ შეგვიძლია ამ ნაბიჯების გადადგმა,
შუა გზაზე შეხვედრა,
იმედს შეუძლია სიბნელის განდევნა
და განკურნება დაიწყება.
ჩვენ ახლა ხელებს ვაწვდით ერთმანეთს,
რათა ეს ტკივილი გაქრეს,
რომ ახალმა დრომ გვიპოვოს
და სიყვარულის სილამაზემ გაიმარჯვოს.

ჩვენ შეგვიძლია ამ ნაბიჯების გადადგმა,
შუა გზაზე შეხვედრა,
იმედს შეუძლია სიბნელის განდევნა
და განკურნება დაიწყება.
ჩვენ ახლა ხელებს ვაწვდით ერთმანეთს,
რათა ეს ტკივილი გაქრეს,
რომ ახალმა დრომ გვიპოვოს
და სიყვარულის სილამაზემ გაიმარჯვოს.